در برههای، نگاه تصمیمی گرفت. نه به این دلیل که احساس شجاعت میکرد، بلکه به این دلیل که احساس خستگی میکرد. او میگوید: «متوجه شدم که پیروی از قوانین مرا در امان نگه نمیدارد. و میترسیدم خودم را از دست بدهم.» ترس واقعی بود، اما نیاز به مقاومت قویتر بود.
مهسان به یاد میآورد که پس از احضار به کمیته انضباطی به دلیل عدم رعایت کامل قوانین حجاب، ترسش چقدر افزایش یافت. پس از آن، رئیس حراست اخطاریهای به او داد. او توضیح میدهد: «استرس فقط از قانون ناشی نمیشد، بلکه از بیاطلاعی از آنچه ممکن است در آینده اتفاق بیفتد، ناشی میشد.»
زرین به یاد میآورد که جنبش زنان پس از مرگ مهسا امینی (ژینا) چگونه آغاز شد. آنچه که با غم و اندوه آغاز شد، به مقاومت تبدیل شد. شعار «زن، زندگی، آزادی» به نمادی از مخالفت با حجاب اجباری و رژیم اسلامی تبدیل شد. برای زرین، این لحظه، لحظهای از تغییر ممکن بود.